مهربانو جانم،از آدم ها هیچ وقت انتظار جبران نداشته باش.بابت هر کاری که برایشان کردی، هر محبتی که روا داشتی، هر ایثاری که کردی و هر وقتی که برایشان صرف کردی، هرگز انتظار جبران نداشته باش.نه برای اینکه تو مستحق آن نیستی. نه.انتظار نداشته باش فقط و فقظ برای اینکه روح و ذهن خودت آرام تر باشد. برای اینکه...

مهربانوی زیبایم،کاش شایسته تر می بودم برایت، کاش آنگونه بگردد که در آخر شرمسار نباشم.راه را اشتباه آمدم، اما ببخش به اینکه راهنمایی و مرشدی نبود، همه را خود آموختم، ببخش که بد آموختم.کاش فرصتی دوباره بود...کاش برای تو نیک بگردد، ای کاش برای تو به خوشی بگردد تا هرگز با خود نگویی راه را اشتباه آمدم......

مهربانو جانم،می شکنم تا تو نشکنی ...تحمل می کنم تا تو بیارامی ...بخند نازنیم ... + نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آذر ۱۴۰۲ ساعت 16:46 توسط بابک بحرینی  |  Adblock test (Why?)

زیبای من،عزیز پدر با دقت بخون. بارها بخون.می تونم بهت بگم این روزها تقریبا همه ی روابط آدم ها شده بده بستون (معامله کردن). شاید هم همیشه اینطور بوده.اگر بخوای آسیب کمتر و بهره ی بیشتری ببری و قدری رفاه بیشتری داشته باشی باید باید باید باید داد و ستد یا معامله گری یا به زبون ساده بده بستون رو یاد بگی...

دخترکم،چقدر حرف با تو دارم، و چقدر این کلمات ناتوان هستند در رساندن آنچه در ذهن من آشوب می کند، کاش این واژه ها یاری کند تا با تو بگویم...دوستت دارم عزیز پدر

نیکای عزیزم،داشته ها و برتری هات رو برای همه و همه جا آشکار نکن، اگر ثروتی داشتی، اگر علمی داشتی، اگر هنری داشتی، اون رو برای آدم ها عیان نکن، مگر اینکه الزام و دلیل موجه برای خودت وجود داشته باشه. از

زیبای منبرای هنر جایی در گوشه ی زندگیت باز کن، مقداری از وقتت رو همیشه صرف یاد گرفتن و تمرین هنر کن. فرقی نمی کنه چه هنری، میتونه خطاطی باشه، نقاشی، موسیقی و نوازندگی یا هر هنر دیگه ای.هنر حداقل برات

نازنینم،هر روز کتابی در دست داشته باش و مطالعه کن. هر روزی رو که بدون کتاب خوندن به آخر برسونی شک نداشته باش که چیز مهمی رو از دست دادی.وقتت رو به خوندن کتاب های ارزشمند بگذرون. هر کتابی رو با ذهنی ب

دخترکم،از آفت های ذهن ما آدم ها قضاوت کردنه. ذهن ما و ناخودآگاه ما به سمت قضاوت کردن تمایل داره. همدیگر رو قضاوت و گاه ملامت می کنیم.دخترم تمرین کن، ذهنت رو آموزش بده تا در مورد دیگران قضاوت نکنی، برا

نیکای من،جایی خواندم که از حکیمی پرسیدند: "سخت ترین کار در نزد تو چیست؟"، حکیم پاسخ داد: "خودشناسی." باز از او پرسیدند: "آسان ترین کار را چه می دانی؟" وحکیم پاسخ داد: "نصیحت کردن دیگران".دختر عزیزم، ه

زیبای من،همه در زندگی رازهایی دارند، کارهایی کردند و اشتباهاتی. همه نقاط ضعفی دارند. تو هم خواهی داشت. اما عزیز پدر، رازهات رو برای خودت حفظ کن، سفره ی دل و زندگی ت رو برای کسی باز نکن.واقعیتِ آدم ها

زیبای من،آدمی ضعیف و شکننده به دنیا میاد و ناتوان از این دنیا میره، اما میانه ی این مسیر جوانی ست، دوره ای که مثل باد میگذره، جوانی تنها مقطعی از زندگی ست که توانایی های هر انسانی در نهایت خودش هست، ا

دختر عزیزم،آدمی به تبعیت از طبیعت و خلقتش موجودی ست که بصورت اجتماعی و در جمع زندگی می کنه. گروه های کوچک آدم ها در قالب خانواده شکل می گیرن و خانواده ها جامعه رو بوجود میارن. و جامعه ی انسان ها نقطعه

نازنینم،بزرگ تر که بشی احتمالا هنوز توی مدرسه ها و بین درس هایی که یادت میدن، یا شاید توی مراسم عزاداری آیینی مسلمون ها، زیاد از اهل کوفه بشنوی. کوفه شهری در عراق که در دوره ای مرکز خلافت حاکم های اسل

دخترم، عزیز جانم،این منم، همونی که بابا صداش می کنی. شاید برای تو خیلی چیزها باشم، مثل بقیه ی بابا ها برای بچه هاشون، خیلی قوی، خیلی مهربون، خیلی چیزای خوب دیگه.اما دخترم منم یه آدمم، مثله همه ی آدم ه

دختر عزیزم، زیبای من،به ساز آدم ها نرقص، چون هر کدوم ساز خودشون رو میزنن. به ساز هر کدوم که برقصی اون دیگری ازت ناراضیه. و آخر می بینی که از نفس افتادی و توانی برات نمونده. ساز خودت رو کوک کن، مسیر خودت رو باز کن. راه خودت رو بساز و زندگیت رو زندگی کن. رقاصه ی ساز آدم ها نشو که ادم ها سازی برای خوشی...